ايست از بدگوئى و نفرين او ، اى كسى كه خدا گناهان و عيبهاى تو را پوشيده است و متوجّه احوال خود شو ، و به عيوب خود نظر كن ، و خدا را شكر كن كه عيبهاى تو را پوشيده است ، و بدان كه خدا بندهء خود را بهتر از تو مىشناسد « 1 » . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : چون ظلمى بر كسى واقع شود ، و او نفرين كند بر كسى كه بر او ظلم كرده است ، حق سبحانه و تعالى مىفرمايد : شخصى ديگر هست كه گمان مىكند تو بر او ظلم كرده‌اى و تو را نفرين مىكند ، اگر مىخواهى نفرين تو را و او را هر دو مستجاب گردانم ، و اگر مىخواهى هر دو را تأخير كنم تا عفو و رحمت من هر دو را فراگيرد « 2 » . يازدهم : از جملهء آداب دعا آن است كه خدا را پيش از طلبيدن حاجت به بزرگوارى و عظمت وجود و كرم ستايش كند ، و نعمتهاى او را بر خود و بر ديگران ياد كند ، و او را بر آن نعمتها شكر كند ، چنانچه اگر كسى نزد بزرگى مىرود كه مطلبى عرض كند ابتدا شروع به مطلب نمىكند ، بلكه آداب آن است كه پيش از مطلب او را ستايشى درخور بزرگوارى او بكند ، و حق‌تعالى در سورهء كريمه حمد اين آداب را تعليم فرموده است كه پيش از عرض حاجت حمد و ثنا فرموده ، و خود را به رحمانيّت و رحيميّت و ساير صفات لطف و رحمت ستايش فرموده ، و بعد از آن عبادت را به وسيلهء امام الحاجه عرض كرده ؛ زيرا كه حاجت طلبان را ارمغانى درخور توانائى خود گذرانيدن مناسب است ، و بعد از آن طلب استعانت و هدايت را تعليم فرموده . و ايضا حمد الهى بر نعمتهاى خود نمودن موافق وعدهء الهى موجب مزيد بر

--> ( 1 ) اصول كافى 2 / 508 ح 7 . ( 2 ) اصول كافى 2 / 511 .